Ranna rosa trawy źdźbło zbudziła o świcie
Nabrzmiałą kroplą zawisła ukradkiem
Na małym płatku dopiero w rozkwicie
Posianym do życia mej wiosny świadku.
Przejrzałam się w niej uważnie, z rozkoszą
Jasnego spojrzenia odbite w kropli niebo
Jak w lustrze rozbłysło obrazem uroczym
Wskazało mi drogę błękitną do niego.
Wielka ulewa runęła, by wraz z wieka burzą
W strugach wody zatopić widok przejrzysty
Traw zapach swą siłą po burzy odurzył
Zielone miał oczy tamten wieczór dżdżysty.
Wczesna jesień stubarwną sukienkę ubrała
Pod nóż poszły łąki pod czas sianokosów
Jak po deszczu wyrosły wokół stogi siana
W miękkim kopcu ciał odcisk, żniwo pokłosu.
Gdy drzewa całkiem nagie pod niebem sinym
A dzień przed nocą trwożliwie ucieka
Zgłodniała zwierzyna traw zapas na zimę
Wyjada łapczywie z mojego karmnika.
Facebook
Zwierzolubni