Go!Haw!Gee!

Rozpędzony psi zaprzęg jak lokomotywa
Ciągnie w śniegu sanie z cennym ładunkiem
Pierwszy biegnie malamut, za nim akita śmiga
Maszer psy pogania z należnym szacunkiem

Go! Haw! Gee! Anchorage do Nome
Tutaj sztafety życia zaczęła się trasa
Go! Haw! Gee! Psy biegu spragnione
Sztafeta życia nigdy z drogi nie zbacza

Drżące w napięciu niczym skrzypiec struny
Psie serca w gonitwie wielkie uwalniają napięcie
Pierwotny do głosu dochodzi  zew wilczej natury
Concerto grosso natura grać zaczyna z pamięci

Go! Haw! Gee! Anchorage do Nome
Pies z psem w jednej ścigają się parze
Go! Haw! Gee! Nie tęsknią za domem
Gdy życie los dzieci na szali kładzie

Szybkonogie husky w błękitnej oczu tęczówce
Nieskończoną biel Alaski w soczewce skupiają
Pędzą sanie po śnieżnych roztoczach butnie
Poganiacz zachęca, psom kierunek nadaje

Go! Haw!Gee! Anchorage do Nome
Sztafeta życia nie zaznaje spokoju
Go! Haw! Gee! Na czas dystans pokona
Maszer psy do syta nakarmi po znoju

Zawody na Alasce rozgrywane są co roku na pamiątkę wydarzeń z zimy 1925 roku. Wtedy to w Nome na Alasce wybuchła epidemia błonicy. Aby uratować dzieci (szczególnie narażone na zakażenie), trzeba było przywieźć surowicę z oddalonej o blisko 700 km miejscowości Nenana – tylko tam bowiem można było ją dostarczyć z Anchorage pociągiem. 20 maszerów i zaprzęgów podczas śnieżnej nawałnicy i przy mrozie sięgającym – 50°C pokonało ten dystans w pięć i pół doby (wyprawa obliczona była na dni 13).

Zdjęcie: Gunnar Kaasen – maszer zaprzęgu psów, który dostarczył diphteria antitoxin do Nome na Alasce w 1925 roku. Pies wiodący zaprzęg nosił imię Balto. Był to syberian husky skrzyżowany z wilkiem, który sam bezbłędnie odnalazł drogę w zamieci, kiedy maszera dotknęła ślepota śnieżna. Na pomniku Balto w Central Parku – Nowy Jork widnieje epitafium: Dedykowane nieposkromionemu duchowi psich zaprzęgów niosącemu Szczepionkę i pomoc z Nenana przez 600 mil zdradzieckich wód, arktycznych zamieci do nawiedzonego Nome w zimie 1925 roku – Wytrwałości, Wierności, Inteligencji