A może by tak wyruszyć w nieznane
Zostawić ten stały ląd – niekochany
Wyruszyć jak najdalej stąd.
Nie żałować niczego, nie mieć korzeni
Których wyrwanie grozi cierpieniem
Ślad po nich też nie zostanie.
I podążyć przed siebie, nikt nie czeka
Zatęsknić czasem do innego człowieka
Zatęsknić, lecz tylko czasem.
A może by tak…
Ten wpis został opublikowany w kategorii I tak przemijamy, MOJE WIERSZE i oznaczony tagami drogowskazy, korzenie, nieznane, przed siebie, ślad, stały ląd, tęsknota. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.
Facebook
Zwierzolubni