Górskim potokiem swój bieg rozpoczyna
Wąska doliną w podłoże się wcina
Z hukiem donośnym spływa po głazach
Kaskadą spienioną szumnie opada
Srebrzystym pstrągiem migocze czasem
Spacerem podąża sosnowym lasem
Bóbr swe żeremia tu stawia jak mosty
Na brzegach Puszczy Augustowskiej
Z Hańczy wypływa, na Wigrach odpocznie
W meandrach zanim do cna przemoknie
I kraj ojczysty na zawsze pożegna
Swe wody wiodąc wytrwale do Niemna.
Czarna Hańcza
Ten wpis został opublikowany w kategorii I tak przemijamy, MOJE WIERSZE i oznaczony tagami Czarna Hańcza, Puszcza Augustowska, rzeka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.
Facebook
Zwierzolubni