Na spacer poszliśmy tamtego wieczora
Chłodnego wieczora gdy księżyc się skrzył
Pewnie za dłoń Cię chwyciłam spragniona
Ciepła Twej ręki – byś blisko mnie był
Byś ciepłem ręki most do mnie pokonał…
Droga nas wiodła wśród lasu ciemnego
Nad nami dach czarny drzew nagich zimą
Podałeś swą dłoń nie pytając dlaczego
Co wyciągniętej mej dłoni przyczyną
Skąd z rąk pragnienie pomostu ciepłego…
Miliony gwiazd do nas migotało na niebie
Szukać tej jednej ze mną wtedy nie chciałeś
Rękę puściłeś a ja w dumnym gniewie
Resztką ciepła żyłam co się we mnie ostało
Małą drobiną przypominająca mi Ciebie….
Ten zimowy spacer marzeniem o moście
Nie spotkały się więcej nasze dłonie splecione
Kra nie puściła nim nadeszło przedwiośnie
Nie rozgrzało ciepło szybko roztrwonione
Na krótko mej ręki stałeś się gościem….
Georges Clairin, (1843 – 1919) Spacer w lesie, 1900
Amate
Ten jakze maly gest – cofniecie reki – jakze duzo mowi.To przeciez urazenie kobiecej dumy,to odrzucenie
tego,co partnerka w danym momencie oczekuje.
Zlaczone bowiem dlonie ,to tak jak piszesz,to most po ktorym idziemy ku sobie.most laczacy nasze pragnienia,dazenia,zblizajaca sie milosc.O tak wiersz piekny ,jakze
wspaniale potrafisz ukazac te niby drobne czyny,a jednoczesnie
tak wielkie,ze decyduja o calej przyszlosci.”Nie spotkaly sie wiecej nasze dlonie splecione….Na krotko mej reki stales sie gosciem.”
Serdecznie Cie pozdrawiam i „i niech wena poetycka dalej Cie tak meczy jak dotychczas”
Amate
dodano dnia 18.05.2010, 23:17
Facebook
Zwierzolubni