Wąż błękitny

Ruchem węża błękitem nad ziemią pomyka
Płoży się, rozrasta krzew piękny prusznika
Jak oczy twe niebieskie urzeka spojrzeniem
Ja takiego powoju na nic nie zamienię….
Gleby żyznej pragnie, nie znosi braku wody
Raduje wzrok barwą niezwykłej urody
Okno me oplecie, do sypialni się wkradnie
I kwiatów zamiecią w ramiona me wpadnie..
Ceanothus papillosus at the University of California Botanical Garden, Berkeley, California Stan Shebs [GFDL (www.gnu.org/copyleft/fdl.html), CC-BY-SA-3.0 (www.creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0) or CC-BY-SA-2.5 (www.creativecommons.org/licenses/by-sa/2.5)], via Wikimedia Commons
Ten wpis został opublikowany w kategorii
MOJE WIERSZE,
Wielka menażeria i oznaczony tagami
kwiat,
niebieskie oczy,
prusznik. Dodaj zakładkę do
bezpośredniego odnośnika.