Skorygowane plany – Adam

Ivonne.

Tęsknica mnie trzyma za Tobą okrutna, więc postanowiłem napisać do Ciebie list wyjątkowy, w którym mógłbym przedstawić Twą szlachetną osobowość we właściwym oświetleniu. Ale jak doskonale wiesz tzw. życie skutecznie koryguje nasze plany.

W natłoku bieżących informacji medialnych o Berlusconim i jego „cipuniach”, kto komu dokopał w Sejmie i poza nim, o spadających na łeb notowaniach PO (co podkreśla ogólny tragizm sytuacji), o gorszących sporach z okrętem powietrznym TU-54 w tle, o drobnych zakupach dokonanych przez wodza PIS-u czy o wylaniu z PJN Adasia B.  przewinęła się niczym kometa Halleya wiadomość, iż w polskiej szkole notuje się tylko 3% drugoroczności, natomiast u takich, np. do pięt nam nie dorastających Niemców czy w żabolubnej Francji aż ponad 30%!  Natychmiast zaczęły się więc pojawiać w telewizorze „mądre głowy”, aby dogłębnie zgł(n)ębić problem. Głos zabrali aktorzy, aktorki, muzycy, artyści kabaretowi, dziennikarze, kelnerzy, kucharze, jeden psycholog i pół nauczyciela, bo na emeryturze, a więc osoby znakomicie „siedzące w temacie”. Zapamiętałem szczególnie dostojną Matyldę Damięcką, od której się dowiedziałem, że była doskonałą uczennicą i zwiedziła pół świata z czego nie jest zadowolona, ponieważ ucierpiało jej dziecięctwo, gdyż musiała chadzać do zagranicznych szkół. Dowiedziałem się także, że jej dzieci – na co zwróciła uwagę prowadząca program dziennikarka – obecnie świetnie się uczą i już niedługo będą nowymi Einsteinami. Ot, taka malutka autoreklama… Niezła także była aktorka Jungowska Edyta, która mamrotała coś o wstydzie i stresie, widocznie w przeszłości była słabą uczennicą.

Zabierający głos w tej materii mieli jeden olbrzymi problem – nie wiedzieli czy się cieszyć z tej niskiej drugoroczności, czy smucić. Jest coś na rzeczy. Niska liczba „zimowań” może świadczyć o wyjątkowo wysokim poziomie uczniów i szkoły, ale może także wskazywać na coś zupełnie przeciwnego.

Jest we mnie trzy czwarte nauczyciela, ponieważ jestem na emeryturze, ale uczestniczę jeszcze w procesach dydaktycznych z młodzieżą dorosłą (świetna formuła!), „przeszedłem” wszystkie szczeble zawodowej kariery nauczycielskiej i na mięśniu sercowym leży mi kondycja naszej szkoły.

Z owych 3% wcale się nie cieszę – żeby było jasne. Chociaż dane te są prawdziwe. W polskiej szkole nie ma właściwie drugoroczności, ale nie jest to dowód na to, że wszystko jest O.K. Uczniów tzw. słabych przepycha się na siłę z klasy do klasy. Po co się z nimi męczyć, lepiej pozbyć się kłopotów, zwalając je na następnych nauczycieli.

I tak z pierwszej klasy przez drugą do trzeciej, potem szóstej, wreszcie gimnazjum i zawodówka. W pierwszej klasie szkoły zawodowej znajdują się uczniowie mający trudności z samodzielnym napisaniem prostego zdania, wielu nie umie się podpisać (tak, tak – to prawda!), nie mówiąc już o czytaniu nawet bez zrozumienia.

Czyja to wina? Oczywiście, najłatwiej wskazać nauczycieli i będzie to prawda, ale tylko mała. Nauczyciel, chcąc zostawić ucznia na drugi rok ze swojego przedmiotu musi bardzo dokładnie uzasadnić swoją decyzję, odpowiedzieć bardzo obszernie, co zrobił, aby uczniowi się powiodło, przygotować „program naprawczy” i przede wszystkim udowodnić, że „nie uwziął się” na niego. Nauczyciel musi także stawić czoła presji „szkoły” w osobie pana dyrektora, który walczy o następną kadencję i chce zasłużyć się w oczach swoich przełożonych dbając o ich spokojny sen. Do tego dochodzą różne rankingi na najlepszą szkołę w mieście, gminie, województwie czy w kraju. Wysoka lub niska lokata w tej szlachetnej rywalizacji zależy także od poziomu drugoroczności. Trzeba by więc być masochistą, aby z własnej woli pozbywać się profitów. Więc wypycha się leni do następnych klas, udając że wszystko jest cacy.

Nauczyciele nieugięci – są tacy, a jakże – stają się czarnymi owcami i osobami „specjalnej” troski szanownej dyrekcji i rodziców. Właśnie – rodziców, prawdziwych suwerenów dzisiejszej szkoły. Mogą zrobić wiele dobrego, ale również wiele złego, zwłaszcza jeśli chodzi o źle pojęte dobro swoich dzieci.

Współczesna szkoła mocą ustawy o oświacie dała rodzicom, często mającym mgliste pojęcie o szkole wyniesione z czasów, gdy sami byli uczniami, ogromną władzę, którą skwapliwie wykorzystują. Rzadko się zdarza, aby w spornych sprawach władza oświatowa przyznała rację nauczycielowi, a jeśli tak się stanie, to zawsze z pewnym „ale”.

No cóż, to rodzice łożą dobrowolnie pieniążki na bezpłatną szkołę i zaczyna działać zasada „coś za coś”, a także przeświadczenie, że to szkoła ma wychowywać, uczyć, martwić się o ich dzieci, ponosząc całą odpowiedzialność.

Ivonne, pomyśl, za kilka, kilkanaście lat dzisiejsi „doszli” i niedoszli maturzyści czy absolwenci szkół zawodowych przyprowadzą do klasy pierwszej swoje dzieci i zaczną rządzić w szkole „z wielką znajomością rzeczy”. Nie przeraża Cię ta perspektywa, Ivonne? Mnie dosyć. Póki co nasi młodzieniaszkowie są wyrośnięci, zadowoleni, rozrywkowi, butni, pewni siebie, chamscy, przeświadczeni o tym, że nic złego im się nie stanie, że metoda „ślizgania się” i negacji jest najlepsza dla osiągnięcia celu. Do szkoły oczywiście przychodzą, niektórzy po to, aby „odpocząć” po doznaniach poprzedniego popołudnia, wieczoru, a często nocy.

I mają rację! Nic „złego” im się nie stanie – w niczyim nie jest to interesie. Czy tak być powinno, czy odwieczna polska zasada – „byle jak” – musi nas prześladować także w oświacie, czy tolerancja na kretyńskie zachowania młodzieży jest powodem do chluby, czy myśl Słowackiego o Polsce jako papudze narodów ciągle musi być aktualna? O tym niebawem.

Ivonne, w pierwszych dniach Pani Wiosny życzę Ci z całego mego serca, aby omijały Cię wszelkie złe przygody i charakterystyczny jasny, promienny uśmiech na długo zagościł na Twym ślicznym obliczu.

Adam.

Nie wiem co ma piernik do wiatraka ale może ma. Moja szlachetna osobowość została przedstawiona w kontekście drugoroczności w szkołach publicznych, co tak do końca nie mija się z prawdą. Klasę maturalną powtarzałam zawyżając i tak już niski wskaźnik, o którym mowa, bynajmniej nie z powodów wymienionych przez Adama a wprost przeciwnie. Poruszony temat jest głęboki i szeroki jak morze i z całą pewnością wart poruszenia, choć pewnie pozostanie bez echa, gdyż, jak zauważył Adam, w niczyim, pozornie, interesie nie leży aby zmieniać obecne status quo. „Póki co nasi młodzieniaszkowie są wyrośnięci, zadowoleni, rozrywkowi, butni, pewni siebie, chamscy, przeświadczeni o tym, że nic złego im się nie stanie, że metoda „ślizgania się” i negacji jest najlepsza dla osiągnięcia celu.”. Z ubolewaniem stwierdzam, że nie tylko młodzieniaszkowie i z zadowoleniem, że nie całej populacji młodzieży powyższe stwierdzenie dotyczy. A moja szlachetna osobowość…..no cóż……zeszła na drugi plan wobec niecierpiących zwłoki problemów współczesnej oświaty.

PS. Przysłuchiwałam się, siłą rzeczy, przebywając w obecności, rozmowom Adama z jego uczniami i nie tylko – muszę przyznać, że ma rację albo ja ciągle tkwię bez końca w tej maturalnej klasie, bo tego o czym pisze pojąć nie potrafię..

Zdjęcia: zakończenie roku szkolnego -J.Bartuszek, Archiwum Jarzębiny