Niebieskie irysy

O, posłanko Bogów, która tęczę rozpinasz
Łukiem wielobarwnym łącząc Ziemię i Niebo
Powiedz mi dlaczego? Czy to z mojej winy
Dziś po tęczy nie mogę wspiąć się do Niego
Czy barw zabrakło, gdyż bladość mej twarzy
Przyćmiła tęczy siedmiobarwne oblicze
Czy też Jemu, mój Boże, ktoś inny się marzy
I po deszczu na Niebie do innej list pisze…

O, Iris, oznajmij, jaka jest wyrocznia Bogów
Wieść przynieś, najgorszą też przyjmę godnie
Nie pozwól mi dłużej czekać już w trwodze
Most z tęczy mi daj, bym po nim wejść mogła
Jeśli On nie chce, byś barwy łukiem rozpięła
To jednym kolorem na Niebie tęczę narysuj
I powiedz, niech się więcej na mnie nie gniewa
I daj mu ode mnie niebieskich bukiet irysów…

Iris także Irys , gr. Ἶρις Iris ‘tęcza’, łac. Iris, Arcus ‘tęcza’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie tęczy, posłanka bogów, obwieszczająca ich wolę.  Zdjęcie: maj 2011, Archiwum Jarzębiny

Ten wpis został opublikowany w kategorii MOJE WIERSZE, Miłość patykiem pisana i oznaczony tagami , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój komentarz zostanie automatycznie opublikowany. Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Spam protection by WP Captcha-Free