Czy widzisz
Jej pierwszy rumieniec zapałał
Jeszcze w liściu skrywany
Dziewczyna nieśmiała
Czerwieni na twarzy się wstydzi
Jeszcze zerka spod oka
I uśmiech niepewny
Tobie posyła z wysoka
Wietrzyku frywolny, zwiewny
Letnim ją pieścisz podmuchem
Czule szepczesz do ucha
A ona słucha
Jeszcze chwila a drzewa zapłoną
Jarzębiną czerwoną
Ogniem serdecznym i zorzą
Dziewczyną hożą
Kochanką i czułą żoną
Twej pieszczoty spragnioną…
Lecz ty umykasz
Od burzy ogniem płonącej
To nie w letnim wietrzyku
Spala się krzew gorejący.
Pierwszy rumieniec
Ten wpis został opublikowany w kategorii Korale jarzębiny…, MOJE WIERSZE i oznaczony tagami jarzębina czerwona, płonić się, rumieniec na twarzy, wstydliwy rumienieć. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.
Facebook
Zwierzolubni