Jasnowidząca z Wisły – cz. 10

Swego czasu, w zeszłym roku dostałam od Mirandy, mojej czytelniczki, kilka bardzo dla mnie cennych książek. Jedna z nich nosi tytuł „Nowoczesny ruch spirytualistyczny”, jest autorstwa Józefa Chobota i wydana została przez „Książnicę wiedzy duchowej” w 1937 roku. Mowa jest w niej o współczesnym autorowi ruchu spirytualistycznym w poszczególnych krajach Europy i w Ameryce, wiele jest nawiązań do filozofii oraz życiorysów słynnych mistyków, jasnowidzących i filozofów mistycyzmu. Emanuel Swedenborg (1688-1772), szwedzki naukowiec, filozof, mistyk i interpretator Pisma Świętego twierdził m.in. że: „człowiek żyje i bytuje równocześnie w świecie duchowym i przyrodzonym. Stąd posiada człowiek swoją stronę wewnętrzną, za pośrednictwem której może przebywać w świecie ducha, a stronę zewnętrzną, aby przebywać w świecie naturalnym. Kant był w najwyższym stopniu zadziwiony podobieństwem swej własnej, na drodze czysto rozumowej znalezionej teorii o istocie natury transcendentalnej człowieka z teorią mistyczną Svedenborga.”

W rozdziale poświęconym Polsce opisane są dwie postacie: Juliana Ochorowicza i Agnieszki Pilchowej, mojej babki. Wymienia się także: Stefana Ossowieckiego (1877-1944) polskiego inżyniera zajmującego się zjawiskami paranormalnymi, uznawanego za jasnowidza (na zdjęciu z moją babką w Opowiadaniu Jasnowidząca z Wisły – cz. 8), Radwana Radziszewskiego i M. Grużewskiego – malarzy medialnych oraz Teofila Modrzejewskiego – poetę i dziennikarza uważanego za największe polskie, uniwersalne medium czasów międzywojennych.

Książka wydana została w 1937 roku autor pisze więc w niej o mojej babce jako o osobie żyjącej: „cierniową bowiem drogą kroczy przez życie, doznając wiele zawodów i niewdzięczności, nie dba zresztą o to i hojną ręką obdarza darami duchowymi i zdrowiem duszy i ciała te mnogie rzesze cierpiących i potrzebujących pomocy, czy duchowej, moralnej czy materialnej.”

Autor w swoim opracowaniu podaje fakty z życia mojej babki, niektóre już prezentowane na stronach Jarzębiny, te więc pozwolę sobie ominąć cytując  wątki wyjaśniające dotychczasowe luki w życiorysie i okoliczności dotąd tylko zamarkowane.

„Pochodzi z polskiej rodziny Wysockich, która z dawna osiadła śród ludności czeskiej na pograniczu polsko-czeskim w Polskiej Ostrawie. Uczęszczała do szkoły czeskiej (polskie szkoły podówczas tam nie było) i wychowała się w środowisku czeskiem. Stąd też później, gdy po wojnie światowej przeniosła się do Polski na skutek prześladowania jej przez szowinistyczne śląskie sfery czeskie za to, że odnosiła się równie serdecznie do zgłaszających się do niej po radę Polaków, jak i do Czechów, trudno jej było wysławiać się pisać poprawnie po polsku, z czym i nadal walczyć musi. (…..) W międzyczasie wyszła za mąż. Małżeństwo to miało podłoże karmiczne (na tle przeżyć z innych żywotów) i po wojnie zostało unieważnione.  Przed i w czasie wojny światowej rozwinęły się ogromnie jej zdolności jasnowidzenia i leczenia, których niestrudzenie używała na ulżenie niedoli niezliczonych ofiar wojny, tłumnie do niej się zbiegających w Jaworznie, a później w Marjańskich Górach przy Ostrawie.

Zaraz na początku 1919 roku zaproszono ja do Pragi, gdzie kilku profesorów uniwersytetu i lekarzy badało ja i stwierdziło niespotykane zdolności jasnowidzenia, improwizacji, rozpoznawania i leczenia chorób najcięższych. (…..). Za poradą swojego Opiekuna i Przewodnika ze świata Ducha udała się z dwojgiem drobnych dzieci do Polski, pozostawiając po tamtej stronie swoje skromne mienie, które wkrótce jej przepadło, a często pożar zniszczył. Równocześnie zaginęły jej cenne materiały i komunikaty ze świata ducha, gromadzone od kilku lat.

Lecz i w Polsce, śród ludzi obcych, niezbyt równo układały się jej losy. Zamieszkała początkowo w Wiśle u nauczyciela A.P. później przejściowo u redaktora „Odrodzenia” w Cieszynie, a następnie w Zakopanem, przywracając tam zdrowie i siły żonie b. ministra pana Sz. Po tym wyszła ponownie za mąż za kierownika szkoły Jana Pilcha w Pszczynie (obecnie redaktora „Hejnału” w Wiśle) i od kilku lat osiadła na stałe w Wiśle.”

Domyślam się, że tekst powyższy był konsultowany przez autora książki z moją babką a więc nie powinien się istotnie mijać z prawdą. Dalsze jej losy odnajduję we fragmentach listów rodziny, wplecionych kilkoma zdaniami w treść nawiązującą do poruszanych tematów i z pamiętnika mojego dziadka. Jest tam również mowa o ludziach moją babkę otaczających a że wymienieni z imienia i nazwiska dopuszczali się czynów haniebnych w stosunku do mojej rodziny, szczególnie w okresie drugiej wojny światowej, wolę te fragmenty pominąć milczeniem. Myślę, że ona by tego chciała.

” Ileż to ludzi odzyskało zdrowie duszy lub ciała albo przynajmniej ulgę w cierpieniu za jej poradą i pomocą duchową i fizyczną? Ilu wyratowała od samobójstwa, buntu lub bluźnierstwa wobec rzekomej niesprawiedliwości Bożej! (…..) Iluż to także uświadomiło sobie swoje dziwne nieraz, niesamowite i krytyczne stosunki do sąsiadów, krewnych, własnego rodzeństwa i świata w ogóle i uchroniło ich od następstw niezwyciężonego popędu do pełnienia złoczynu, zawiści, zemsty, zazdrości i zbrodni! Ilu to złych sąsiadów i braci pogodziło się, przebaczyło przestępstwa wzajemne i odzyskało radość życia i spokój ducha!”

Zdjęcia: Agnieszka Pilchowa z córka Agnią – moja mamą , lata 30te ub. wieku; Stefan Ossowiecki; Drugie wydanie „Spojrzenia w przyszłość” – 1939 rok