Piersiówka przy piersi

„Historia narodzin meksykańskiej tequili jest tak stara jak konkwistadorzy, którzy rodzimy, indiański napój alkoholowy pulque (produkowany z soku maguey – odmiany agawy zielonej), znając sztukę destylacji przekształcili w mezcal (hiszp. aguardiente de maguey). Dzisiaj jego ekskluzywna wersja to znana nam tequila, która ma własną apelację (chronioną nazwę pochodzenia), czyli jest produkowana tylko na określonym obszarze w dokładnie określony sposób” – napisałam swego czasu w jednym z opowiadań.

Do powyższego tekstu muszę dzisiaj dodać coś jeszcze. Dowiedziałam się bowiem, że pulque produkowane było przez meksykańskich Indian na potrzeby…bogów a konkretnie składane było w ofierze bogini Mayahuel. Agawa (nazywana drzewem cudów) była dla Indian rośliną świętą i zarazem odpowiednikiem czy też wyobrażeniem bogini o czterystu piersiach Piersi się u tejże bogini  namnożyło aby była w stanie wykarmić wyżej wymienioną ilość swoich dzieci. Trzeba przyznać, że politeistyczni Aztekowie wymyślali swoich bogów w sposób szczególny i chyba z większą wyobraźnią, niż starożytni Grecy czy Rzymianie. Meksykańskie kobiety te kilka tysięcy lat temu nosiły dekolt składający się z dwóch pagórków a nie z tylu, ile dzieci wydały na świat…chyba, że konsumentów z piersi Mayahuel należy upatrywać gdzie indziej, to znaczy na ziemi.

Mayahuel, jak się dzisiaj również dowiedziałam, znaczy w języku Azteków tyle co rozmnażający się w zawrotnym tempie „królik” i idąc tym tropem jasne staje się nasze, polskie powiedzenie „pijany jak zając”….od królika do zająca droga niedaleka. Po wysłuchaniu tychże rewelacji obejrzałam w następnej kolejności taniec poświęcony Mayahuel w wykonaniu autentycznych, meksykańskich Indian…

Jednym słowem zwizytowałam Targi Turystyczne TT Warsaw 2011 i muszę przyznać, że prezentacja Meksyku była najbardziej widowiskowa ze wszystkich ze względu na wspaniałe, egzotyczne stroje tancerzy i folklor zupełnie nie kojarzący się ze współczesnym Meksykiem. Bażancie pióra podrygiwały miękko w rytm tańca, grzechotki na kostkach uderzały jedna o drugą niczym kastaniety wystukując rytm a poemat wyrecytowany w języku nahauatl brzmiał niezwykle dla ucha.

Pierwszy raz też słyszałam aby ktoś tak pięknie grał, niczym Tryton w orszaku Posejdona, na muszli ze ślimaka morskiego znanego ze swojej pięknej skorupy. Ze skrzydelnika wielkiego wykonywano ongiś kamee zdobiące szyje wytwornych dam oraz płacono jego muszlami w krajach Pacyfiku, zanim dotarły tam pieniądze.

Nie tylko bardzo widowiskowa  ale i jednocześnie dla mnie bardzo interesująca była prezentacja przedstawicieli Meksyku na targach zorganizowana przez jedno z polskich biur podróży promujących tenże kierunek turystyczny.  Przyznaję, że spora porcja przedkolumbijskiego a raczej przedkortezowego folkloru zrobiła na mnie wrażenie. Na pewno większe, niż gdyby na scenie pojawił się nagle na przykład Antonio Banderas i odśpiewał przebój „Desperados” – „El Cancion del Mariachi”.

Bardzo barwnie prezentowała się również bliższa nam terytorialnie Słowacja.  Słowacy postawili na urodziwe dziewczyny, które zawsze się dobrze sprzedają. Cygańskie i ludowe rytmy ubrane zostały w długie nogi i kolorowe spódnice.

Tak się złożyło, że swego czasu odwiedziłam Słowację kilka razy w celach narciarskich ze względu na odległość i dostępność finansową.  Do dzisiaj w pamięci pozostała mi „kuwertura” czyli dodatkowa opłata w restauracjach za nakrycie (tak, tak..za talerz, widelec, nóż i serwetkę) oraz wyjątkowa nieelastyczność jeśli chodzi o wyciągi narciarskie, które zamykano na gwizdek nie troszcząc się, czy ktoś pozostał na oblodzonym szczycie na skutek zadymki, czy nie.  Zdarzyło się, że na tymże szczycie słowackich Tatr utkwił onegdaj mój małoletni syn z mężem. Pomimo interwencji na dole tych, którym udało się zjechać wcześniej wyciąg nie został uruchomiony. Góra została więc objechana, co zajęło około półtorej godziny i dopiero Słowacy na drugim stoku zlitowali się nad moją nieźle już oblodzoną rodziną uruchamiając inny wyciąg po północnej stronie.  Szczęśliwie były małżonek miał przy piersi……piersiówkę, której zawartość rozgrzewała ich od środka na oblodzonym szczycie. Gdyby przyszło im tam pozostać do rana musieli by odtańczyć modlitwę  do bogini Mayahuel.

Sądzę, że Słowacy swoją atrakcyjną prezentacją chcieli nam przypomnieć o sobie ale jeśli się tam nic nie zmieniło od tego, opisanego powyżej czasu, to nie sądzę aby dziewczyny odniosły pożądany efekt. Mój syn dwa tygodnie temu usiłował bezskutecznie zdobyć wyciągiem Łomnicę a po niepowodzeniu zdecydował się już tylko na Hrebienok…równie nieskutecznie, więc chyba nic się nie zmieniło.

Ja na Łomnicę (2634 m n.p.m.) wjechałam swego czasu w dosyć jak dla mnie ekstremalnych warunkach. Mam lęk wysokości, który paraliżuje mnie również na wyciągach, w tym narciarskich.  Krzesełka były dwuosobowe i tak się wtedy złożyło, że miejsce obok mnie zajął stary, słowacki góral. Kiedy przepaść otworzyła się pod naszymi stopami coś tam do mnie zagadał a nie słysząc odpowiedzi przyjrzał mi się uważniej po czym sięgnął za pazuchę i wyciągnął…piersiówkę. Dojechałam szczęśliwie na szczyt pociągając z gwinta w duecie z góralem. Wygląda na to, że wtedy to meksykańska bogini Mayahuel przyszła mi niespodziewanie z pomocą.

Wracając na targowe podwórko, to niezmiernie ucieszyła mnie efektowna i przyjazna prezentacja Śląska. Duże stoisko obfitowało w różnorodny, atrakcyjnie wydany pod względem graficznym i informacyjnym materiał promujący Beskidy. Najbardziej ze wszystkiego, nie tylko tam, na stoisku ale i na całych targach podobał mi się bezsprzecznie Zespół Śląsk. Piękne głosy i piękne stroje  i znane, melodyjne piosenki. Już bardzo dawno nie słyszałam zespołu na żywo i miałam wielką frajdę, szczególnie, kiedy wystąpił w ludowych strojach pszczyńskich. Nie mogłam odmówić sobie zdjęcia w tak znakomitym i lubianym przeze mnie towarzystwie.

Zdjęcia: TTWarsaw 2011 – Archiwum Jarzębiny